Lalka (2026) (2026)

Pieniądze otwierają drzwi warszawskich salonów, ale nie dają prawa do zajęcia w nich miejsca na równych zasadach. W drugiej połowie XIX wieku przekonuje się o tym Stanisław Wokulski — kupiec, były powstaniec i człowiek rozdarty między praktycznym podejściem do interesów a romantycznym wyobrażeniem miłości. Zakochany w Izabeli Łęckiej, zabiega o akceptację środowiska, dla którego jego pochodzenie znaczy więcej niż zgromadzony majątek. Arystokratka ocenia go według zasad własnej klasy, a on próbuje odczytać jej zachowanie jako nadzieję na wzajemność. Ich relacja odsłania podziały obecne także poza salonami: między bogactwem a nędzą, pracą a odziedziczonym przywilejem. Ekranizacja powieści Bolesława Prusa splata osobiste dążenia Wokulskiego z obrazem miasta, w którym społeczny awans nie oznacza uwolnienia się od uprzedzeń.